خبرهای اصلی

نگاهی به مبانی انسان‌شناختی پروفسور اسکروتن و آیت‌الله‎العظمی جوادی آملی
بررسی رویکرد پروفسور دِوی فیلیپس و آیت‌الله‌العظمی جوادی آملی به چیستی و شرایط دعا

محتوای مهم صفحه اول

بررسی رویکرد دنیل دنت و آیت‌الله‌العظمی جوادی آملی به سرشت و آینده‌ دین

آیت‌الله جوادی آملی بر این باورند که می‌باید نگاهی عمودی به دین داشت. اگر چه دین در نظم اجتماعی دخیل است، اما نمی‌توان تمامی کارکرد دین را در این مورد خلاصه کرد. به باور آیت‌الله جوادی، عقل و فطرت، دو عامل اصلی گرایش به دین است.

بررسی دیدگاه‌های اولین آندرهیل و آیت‌الله‌العظمی جوادی آملی در باب مفهوم مراقبه

برخلاف آندرهیل که پایان مراقبه را امری موهوم می‌دانست، آیت‌الله جوادی آملی، ثمره‌ مراقبه همراه با تقوا را روشنایی فراگیر می‌دانند به گونه‌ای که فرد می‌تواند از دیگران نیز دست‌گیری کند. به نظر می‌رسد که آندرهیل در بیان رأی خود در خصوص مراقبه، خدامحوری را در نظر نداشته و از این روی به نتایجی نایل آمده است که آیت‌الله جوادی آملی آنها را تذکار عالمانه داده‌اند.

بررسی الهیاتی مناظره آیت‌الله دکتر حائری یزدی با آیت‌الله‌العظمی جوادی آملی

نقد اساسی مرحوم آیت‌الله مهدی حائری یزدی به معنای ولایت باز می‌گردد. معنایی که آیت‌الله جوادی آملی در تبیین مباحث خود در باب ولایت فقیه از آن بسیار بهره می‌برد از نگاه آیت‌الله حائری مورد قبول نیست.

بررسی پیش‌فرض‌های آیت‌الله دکتر مهدی حائری یزدی و آیت‌الله‌العظمی جوادی آملی در ترسیم منظومه سیاسی

آیت‌الله دکتر حائری یزدی به استقلال عقل از آموزه‌های دینی حکم می‌داد. آیت‌اللهالعظمی جوادی آملی اما این دو را در عِداد هم می‌نشاند. مباحثه‌ دکتر حائری یزدی و آیت‌الله جوادی آملی اگه چه در خصوص سیاست و حکومت‌داری بود، اما اختلاف رأی این دو، ریشه‌هایی فراتر داشت. ریشه‌ها در آرائی بود که این دو اندیشمند درباره رابطه‌ عقل و دین برگزیده بودند و بر اساس آن به نتایج متفاوتی نائل می‌آمدند.

زبان قرآن و دین در دیدگاه‌های بریث ویت و آیت‌الله‌العظمی جوادی آملی

بریث ویت ادعا کرده بود که گزاره‌های قرآنی نه به دنبال حقیقتی هستند و نه خبر از واقع می‌دهند. این ادعای بریث ویت، در آموزه‌های آیت‌الله جوادی آملی مورد مناقشه قرار می‌گیرد و نقصان در تحلیل محسوب می‌شود.

بررسی رویکردهای محمد عابدالجابری و آیت‌الله‌العظمی جوادی آملی

آیت‌الله جوادی آملی معتقدند که شهودهای عرفانی هرگاه که در عرصه‌ اجتماع طرح می‌شود، ‌باید با پشتوانه‌های عقلانی همراه شود. به باور ایشان، ملاک داوری و قضاوت در عرصه‌ عموم، جز به خرد و عقلانیت نیست. ایشان همچنین بر این باورند که عرفان حقیقی، آن است که همراه با آن، عارف گرهی از کار خلق باز کند و در اجتماع حضور داشته باشد و از دیگران نیز دستگیری کند.

صفحه‌ها